Gentle Giant … Dogs

Ik heb iets met levend erfgoed: bomen, planten en dieren met een stuk vaderlandse geschiedenis in de genen.

Zo vind ik het fijn om te weten dat die kleine rode appeltjes die nu in onze boomgaard hangen te blozen door mijn grootouders werden geplukt en in de kelder te drogen gelegd. Het ‘Blauw van Sint-Niklaas’?! Mijn favoriet konijn.

Maar dat er niets boven trekpaarden gaat – voor mij althans – is wel duidelijk. Als ik ’s morgens vroeg door het raam kijk en ze doemen op in de eerste ochtendnevel, ben ik toch wel trots dat ik een bescheiden bijdrage kan leveren aan het voortbestaan van die machtige reuzen.

Zij zijn hier echter niet de enige ‘Gentle Giants’. Er zijn er nog: met vier dikke poten als dolle dwazen in ons leven gesprongen, hun kwijl waar ’t hangen wil (vooral tegen je benen), hun geblaf en gehuil dat klinkt als ‘mama’ …

Olive (voluit: Olive Truffe Médiévalle) en Prosper (Johnny z Podjermanske Skaly) zijn onze Sint-Hubertushonden. ‘Bloedhonden’ in de volksmond, maar zo zachtaardig!

De Sint-Hubertushond is het oudste Belgische hondenras. Sint Hubertus himself hield er omstreeks 700 al een ganse meute op na. Ze werden vooral gebruikt voor de hertenjacht; hun reukzin is fenomenaal. Om die reden lopen er vandaag ook rond in het Virungapark (Noord-Kivu, Congo), waar ze worden ingezet bij het opsporen van stropers.

Twee van dergelijke giants delen dus ons leven. Saai zijn ze nooit…

Zo is de liefde tussen Olive en Prosper een beetje voorbarig ontloken. Onze pogingen om het verliefde koppel uit mekaar te houden, zijn grandioos mislukt. Tegen half november krioelt hun kroost hier dus wellicht rond. Wordt vervolgd!

prosper-winnaar-gentle_giants-everglowProsper verraste ons ook op zaterdag 3 september, door in Saint Hubert Europees juniorenkampioen te worden! Met kwalificatie ‘exellent’ gaf hij niet alleen alle jonge reuen het nakijken, hij werd ook nog jeugdkampioen in de gemengde reeks, met de teefjes. Zijn stamboek-toestemming tot fokken – hoewel niet afgewacht – heeft hij op zak!

Of hij die alvast in de praktijk is gaan omzetten door een stapje in de wereld te zetten, of hij ergens voor enkele dagen werd opgesloten … we zullen het nooit weten. Maar dat hij ons twee dagen in de grootste onzekerheid en in zak en as heeft laten zitten, daar zijn we nog niet van bekomen. Het besef hoe graag je je hond ziet komt als een donderslag, als je hem moet missen. Gelukkig… plots was hij er weer. Als de bewaker van de tempel zat hij aan de achterdeur, heel Zen: ‘niks gebeurd!’.

Relatief recent wordt ook gecoacht met honden; ook honden zouden ons een spiegel voorhouden. Heel interessant is dat. De volgende keer dat Prosper nog eens heel enthousiast achter zijn hormonen loopt, zal ik er aan denken.