Wandel, fiets, spoor, vlieg en word wereldburgers. We hebben al genoeg navelstaarders.

Ik stond voor aula’s en leslokalen, ik heb politiek voor en achter de schermen meegemaakt, ik reisde naar ongewone bestemmingen, heb schitterende plekken bezocht, veel ellende gezien, angst en hoop gevoeld, mensen ontmoet die ik nooit zal vergeten. Nu ben ik hippotherapeut en mest ik elke ochtend tussen 7 en 8 zelf de paardenboxen uit. Ook een mooie bezigheid: voeten op de grond en tijd om na te denken.

Over Anuna De Wever, bijvoorbeeld, het gezicht van de Vlaamse klimaatspijbelaars.  Ze stoot blijkbaar heel wat mensen voor het hoofd… want ze heeft een iPhone en is dus niet consequent.

Bovendien reisde ze in 2017  naar Marokko, in 2018 naar Frankrijk, New York en de Azoren. En naar Rotterdam.

Tenminste, als je die venijnige muggenzifters mag geloven die alle moeite doen om het kind haar FB-profiel uit te vlooien. Eén van deze would be detectives wist te vertellen dat Anuna’s moeder een mooie job heeft, die haar zeker en vast de mogelijkheid geeft  haar dochter  te promoten en voor te bereiden op een politieke carrière. Ja, Groen! zit hier natuurlijk achter. En staatsgevaarlijke milieuverenigingen. We hoorden het al.

Jeezes! Waar halen ze het? Natuurlijk heeft Anuna een iPhone en koopt ze af en toe een vliegtuigticket. Wat zou ze anders? Postduiven kweken en wachten op de stoomtrein? Anuna De Wever is een kind van haar tijd. Zij maakt gebruik van de middelen die wij – de vorige generaties – hen ter beschikking stellen en ongebreideld zelf gebruiken.

Anuna heeft geen kobaltmijnen gegraven in Oost Congo. Dat daar beschermde natuurgebieden worden vernietigd, kunnen we haar niet kwalijk nemen. Anuna heeft geen hand in de massale ontbossing, wereldwijd. Zij heeft niet beslist dat vliegen goedkoper moet zijn dan reizen met de trein. De opwarming van de aarde is niet haar schuld.

Laten we in eigen boezem kijken. Technische vooruitgang stellen we gelijk met economische groei, economische groei koppelen we aan consumptie. Het kan niet op. Wie zijn de slachtoffers? De armen, hier en wereldwijd. Mensen die terecht komen in situaties die hen dwingen have en goed achter te laten en te vluchten (want waarom worden oorlogen gevoerd?), en de komende generaties. Onze kinderen en kleinkinderen.

En dan is er iemand van die jonge generatie, die er in slaagt om haar leeftijdsgenoten van achter de schoolbanken te krijgen en met hen de straat opkomt, met één boodschap: ‘Neem de klimaatproblematiek ernstig, er is geen planeet B!’. Anuna en al die andere jongeren zouden opzij kunnen kijken, maar dat doen ze niet. Ze schoppen ons een geweten. Ze zeggen de waarheid, met klem, ook al horen wij die niet graag.

Het biedt een zeker comfort, om vanuit de luie zetel te wenen bij beelden van smeltende poolkappen en stervende ijsberen. Het is een gespreksonderwerp bij de bakker: duizenden doden bij aardbevingen, tsunami’s, bosbranden, verschrikkelijke stormen: gevolgen van de klimaatopwarming. Het is wel heel gemakkelijk, om vanachter je PC commentaar te geven op Anuna, omdat ze een iPhone heeft, en een moeder die haar steunt.

Ik wens het alle jongeren toe: ouders die hen steunen om voluit voor hun idealen te gaan. Wandel, fiets, spoor, vlieg en word wereldburgers. We hebben al genoeg navelstaarders.